Interview met Jannet

Terug

'Mijn motto is: blijf altijd genieten!'

Genieten: Jannet (58) uit Volendam kan het als geen ander. “Ik ben zwaar slechthorend en wordt blind, maar ga echt niet achter de geraniums zitten. Natuurlijk is het zwaar om steeds te moeten inleveren, maar ik ben actief, help anderen en geniet van kleine dingen, zoals een wandeling of een gebakkie.”

Lekker actief
“Ik hoor slecht en word langzaam blind door het syndroom van Usher. Natuurlijk is het zwaar, ik moet steeds inleveren. Nog even en ik hoef het licht niet eens meer aan te doen. Af en toe huil ik, maar daarna gooi ik de negatieve gedachten snel in mijn vergeethoekje en ga ik iets positiefs doen. Ik ben een positief mens.

Mantelzorger
Lekker bezig zijn vind ik heerlijk. Ik werk als keukenhulp, sport en geniet van kleine dingen: van wandelen met mijn hond en lachen, gieren, brullen op de tandem met vriendinnen. Ook hou ik van reizen met de taxiservice en trein. Dat werkt top. Ik probeer altijd anderen te helpen, ondanks mijn eigen beperking. Ik vind het een lust om voor anderen te zorgen.

Kunstzinnig
Omdat ik waarschijnlijk snel blind word, ga ik naar Kentalis om braille en vierhandengebaren te leren. Ook volg ik ‘tactiele training en creativiteitsontwikkeling’. Door het maken van kunst leer ik mijn tast beter in te zetten. Het is heerlijk om mijn ei kwijt te kunnen en ik ben trots op wat ik maak. Als ik vroeger met mijn slechte ogen een muur schilderde, zaten er overal klodders. Nu maak ik gewoon schilderijen: wauw! 

Hulpmiddelen
Ik ben wel eens bang voor de toekomst. Wat als ik straks niets meer zie? Ik durf nu al niet naar buiten in het donker. Ik zou de natuur zo missen en de tv, ik ben gek op CSI. Maar omdat ik nu bij Kentalis ben, heb ik het gevoel dat het wel goed komt. Ik ga gewoon veel voelen, krijg er een hond bij en ontdek steeds nieuwe hulpmiddelen. Ik ben helemaal bij qua techniek, ik krijg straks zelfs een klok met braille.

Trots
In het dorp vinden ze het maar onzin dat ik nu ineens met een blindenstok loop. Dan roepen ze: ‘kijk gewoon eens uit je doppen’. Ja, dat zou mooi wezen, zeg ik dan. Laat ze maar praten. Ik ben trots op mezelf. Ik durf hulp te zoeken, kan anderen helpen, ben ondernemend en geniet. Laatst hoorde ik iemand klagen omdat de blaadjes van de boom vallen. Ik ben doofblind, maar heb gelukkig geen last van deprigedoe en vallende blaadjes.”


Deel dit bericht